Wanneer de regen langs achter komt – Nusa Penida/Indonesië

Dankzij Ann-Sofie haar uitgebreide research komen we de volgende dag met een perfecte timing aan op Angel’s Billabong, een natuurlijke infinity pool met zicht op de oceaan. Om 7u30 is er nog geen kat, terwijl het water met regelmaat tegen en over de wand splasht. Een prachtig natuurfenomeen, waarbij het water binnen de rots volledig tot rust komt tot er weer een nieuwe golf over de rand splasht. En dat is alleen te zien bij laag water, bij hoog water staat het ongeveer even hoog als de billabong zelf, en is het water erin dus nooit echt rustig. We kunnen een vol uur van dit spektakel genieten, waarbij Nick zich even in de Billabong waagt om het opslashende water van dichtbij te aanschouwen, wat het hele gebeuren nog een tikkeltje spannender maakt. De ene na de andere golf splasht tot in de Billabong waarbij de waterstroom die hierdoor veroorzaakt wordt Nick met een natte jeansbroek achterlaat, oeps. Net als Nick weer op het droge staat komt er een man op een brommer aangereden die de billabong zelf afsluit, vermoedelijk omdat het tij begint te keren en het dan te onveilig wordt. Tijd voor ons om te vertrekken. We zijn hier trouwens nog steeds helemaal alleen, alsof de toeristenstroom vandaag een dagje verlof genomen heeft.

We gaan verder naar de Broken Beach, dat er vlak naast ligt. Het was vroeger een grot waarvan het dak is ingestort, en zo een enorm gat heeft gecreëerd. Dit geeft je een mooi zicht op een niet-toegankelijk strand een dertigtal meter lager, met een boog die het geheel verbindt met het strand. Op verschillende plaatsen zijn er viewpoints gemaakt die we vol enthousiasme allemaal proberen en stuk voor stuk een mooi zicht opleveren. Ondertussen arriveert er nog een koppel en staan we slechts met 4 te gapen naar dit prachtige fenomeen. Zalig, wat een rust! We maken een wandeling rondom ‘Broken Beach’ en wijken hier en daar even van het pad af op zoek naar mooie viewpoints langs de oceaan. Met wat geluk zou je van hierboven Manta Rays moeten kunnen spotten in het water. Maar hoe hard we ook ons best doen, veel meer dan een paar zwarte stenen die nog niet eens half zo groot zijn als deze mooie beestjes en bovendien geen milimeter bewegen zijn we niet geraakt. Onze eerste omtmoeting met deze reuzen zullen we dus nog even moeten uitstellen. In plaats daarvan zetten we ons neer bij een van de restaurantjes met zicht op Broken Beach en trakteren we onszelf op een meer dan vediende nasi goreng en een verse kokosnoot als ontbijt. We verlaten het domein om 10u net wanneer alle busjes toestromen, en grote groepen toeristen een einde maken aan de zalige rust die hier heerste, perfecte timing dus! Wij zijn weg, bye bye iedereen.

Onze vreugde is van korte duur want net wanneer we koers willen zetten richting Kelingking Beach valt de regen met bakken uit de lucht, ‘t was te denken. We zetten echter ons plan verder en sjezen richting Kelingking Beach Een ervaring die voor Ann-Sofie nogal anders aanvoelt dan voor Nick. Ondanks dat het pijpenstelen giet lijkt Ann-Sofie maar niet nat te worden, waarbij ze vol overtuiging tot de conclusie komt dat de richting van de regen vandaag in ons voordeel moet staan, en dus langs achter komt en enkel de rugzak nat maakt. Iets wat technisch gezien bijna onmogelijk is wanneer je met 40 per uur vooruit rijdt doorheen de regen. Dat beseft ook Ann-Sofie wanneer ze bij aankomst merkt dat Nick helemaal doorweekt is en zij helemaal droog, waarop ze haar theorie aanpast naar haar gunstigere positie vanachter op de brommer, in vergelijking met Nick die vanvoor als regenschild gediend heeft. We parkeren onze brommer en komen al snel tot de vaststelling dat door het slechte weer het zicht nihil is en dus besluiten we op een andere dag terug te komen.

Een alternatief is de Guyangan Falls iets verderop, want daar lijkt de regenzone al gepasseerd te zijn. We veranderen onze plannen en zetten koers richting de waterval. Tegen 11u30 komen we aan en is het weer inderdaad wat opgeklaard. Bij de ingang blijkt dat er onderaan de waterval zich een religieuze tempel bevindt en dus moeten onze knieën bedekt zijn. Voor Ann-Sofie geen probleem, zij haalt haar blauwe aanwist vanop de markt naar boven en is in een mum van tijd klaar om naar binnen te gaan. Nick krijgt een Sarong toegewezen – eentje die hem beeldig staat trouwens – en samen kunnen we als echte Balineesjes de steile trap richting de waterval afdalen. Met een kleine beperking in beweeglijkheid door de Sarong beginnen we aan de ellenlange afdaling. We zitten hoog, enorm hoog, en moeten afdalen tot min of meer zeeniveau, langs een steile blauwe trap met gaten tussen de treden en waarvan de oude roestige trap er gewoon onder ligt te rotten. Echt geruststellend is het niet.

Een lange afdaling later worden we echter getrakteerd op een pracht van een locatie, de tempel zelf is oerlelijk, maar iets verderop is een mini inifinity pool met uitzicht over de kliffen. De weg er naartoe is een beetje tricky. We kunnen kiezen tussen glibberige houten plankjes met mos op die hier en daar verspreid liggen in een grote plas water of gewoon door het water wandelen. M.a.w. willen we droge schoenen en het risico op uitglijden over de plankjes of natte schoenen en stabiliteit. Dilemma. We kiezen elk een andere optie maar hebben aan de overkant allebei natte schoenen en minstens 1 uitschuiver op onze naam, veel maakte het dus niet uit.

Nog een laatste glibberige trap later komen we eindelijk aan bij de kleine infinity pool. Bij gebrek aan zwemkleren, die we vergeten zijn in de homestay kruipen we met sarong en al in de infinity pool. Iets wat ons een paar vreemde blikken oplevert van andere toeristen maar waar wij ons niets van aantrekken. Tot slot hebben we die Sarong gekregen omdat we hier beneden op heilig gebied zitten en dus zou baden in zwembroek en bikini hier al helemaal uit den boze moeten zijn. Als echte locals begeven we ons dus gekleed het water in en gaan we al snel naar de rand om het spektakel vanop de eerste rij te aanschouwen. De zee is wild en de golven breken met harde slagen open op de rotsen, waardoor het water meer dan eens gigagntisch hard opspat en zelfs de inifinity pool bereikt en de inzittenden compleet overspoeld worden. Eentje verrast Ann-Sofie compleet, met de nodige hilariteit tot gevolg. Een pracht van een locatie, waar we maar liefst twee uur blijven dobberen!

De weg naar boven is echter iets minder, de trappen blijven maar komen, en de vermoeidheid begint toe te slaan. Rustig terugrijden naar onze accomodatie en iets zoeken om vanavond te eten lijkt de enige optie!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s