Tot boven de wolken – Lombok/ Indonesië

Na een boottochtje van Bali naar Lombok komen we terecht op Seggigi beach, waar er meteen taxi’s ons staan op te wachten. Op Lombok hebben we voornamelijk maar 1 doel, het beklimmen van Gunung Rinjani, de vulkaan die een groot deel van het eiland gevormd heeft.

Door de aardbeving van augustus 2018 is het niet mogelijk om naar de top te geraken, maar wel naar de rand van de krater, waar je een zicht krijgt op het meer in de vulkaanopening. De beklimming is een tweedaagse tocht, waarbij je de eerste dag van 500m hoogte (vanuit het dorpje Senaru) naar de kraterrand klimt die op 2700m hoogte ligt. Een hoogteverschil van 2200m dus, in 8u tijd. De tweede dag kom je terug naar beneden, en dan zit de trekking er op.

Eens aangemeerd op Lomnok bieden een paar commersanten ons meteen the full experience aan, met transport, overnachting en de beklimming voor een verdacht lage prijs. Te laag naar onze goesting, en dus beslissen we eerst naar Senaru te gaan en daar de keuze te maken, wanneer we verschillende opties hebben. Na wat onderhandelen voor de prijs van de taxi worden we tijdens een twee uur durende rit door de straatjes van Lombok gevoerd, en krijgen we al meteen een eerste indruk van het eiland. Enorm veel is nog in opbouw, overal staan verbrokkelde huizen en iedereen lijkt aan het metsen te zijn. De aardbeving heeft hier duidelijk zwaar huis gehouden, maar er is duidelijk een grote wil om alles in z’n oude glorie te herstellen. Halverwege de rit houden we even pauze op vraag van onze driver, die heeft blijkbaar plots een slag van de hamer gekregen. Hij parkeert langs de weg en begint honderd meter te joggen, net genoeg om zijn energieniveau weer op te krikken. Eens aan gekomen in Senaru is onze taxi driver zo sympathiek om ons langs een paar verschillende accomodaties te brengen, zodat we een goeie keuze kunnen maken. Bij de derde is het zover, en beslissen we te blijven. Je accomodatie is over het algemeen ook je touroperator voor de trekking, dus willen we zeker zijn dat we een goed gevoel hebben bij de mensen die het organiseren. Dit is ook de plek waar we onze bagage achterlaten, en dat doen we toch liefst veilig.

De volgende ochtend gaat de wekker tegen 6u00, en tegen 6u30 kunnen we onze voetjes onder tafel steken voor het ontbijt. Nasi Goreng met ei, zo voedzaam als ontbijt maar kan zijn. Tegen dat wij klaar zijn met het binnenstoempen staat onze pickup al klaar, en kunnen we instappen in de laadbak van een jeep. Er zitten al drie trekkers in, een Hollander (Rens) en twee Zwitsers (Dominique en François), en het belooft al snel een toffe twee dagen te worden. De kennismaking verloopt vlotjes, en een paar minuten later zijn we al aan de start van de trek, waar we kennis maken met een zesde trekker, eentje van Korea. En dan vliegen we erin, het begint rustig via een verhard pad dat wat bergop loopt en ons naar de ingang van het park brengt. We maken verder kennis met elkaar, en komen te weten dat Rens, de Nederlander, ook al een paar maanden aan het reizen is en dat het Zwitsers koppel op huwelijksreis is. Een leuke bende is het zeker.

Op het internet hebben we vanalles gelezen over mensen die deze trekking echt afzien vonden, tot zelfs bijna doodgaan, dus we zijn op het ergste voorbereid. 2200 meter stijgen is geen kattepis. Met onze gids achterop beginnen we aan de echte beklimming, het verharde pad wordt vervangen door een aarden weggetje met wortels en takken, en de rust overweldigt ons. Er is helemaal niets te horen buiten het fluiten van wat vogels en het ritsen van de blaadjes, wat ons helemaal tot rust brengt. De wandeling zelf valt tot nu toe best goed mee, en iedereen zoekt wat z’n eigen tempo. Sommigen lopen sneller en nemen nu en dan een rustpauze, anderen lopen continu rustig aan door. Zo kan iedereen het volhouden, want ook al valt het mee, de inspanning is zeker niet van de minste. Wanneer we tegen 11u een min of meer open plaats in het bos bereiken worden we ontvangen door talloze porters die ons vooropgelopen waren. De porters dragen onze tenten en matjes en slaapzakken, en ook het eten voor de komende 2 dagen. Ze hebben zich al geïnstalleerd met een gasvuurtje en zijn al begonnen met het snijden van groentjes. Het lijkt een uitgebreide maaltijd te worden. En inderdaad, een nasi goreng van jewelste, met alles erop en eraan. Zot hoe ze dit allemaal hebben meegesleurd op de berg, chapeau! Tegen het einde van de lunch worden we vergezeld van een hele horde aapjes, die duidelijk weten dat er rond dit uur eten te rapen valt. Sneaky zoals ze zijn proberen ze wat rijst of groentjes te stelen van een onoplettende porter, en nu en dan zie je eentje tevreden smikkelen. Ze zijn best koddig, en zien er allemaal wat als coole bompas uit, met een fancy grijze snor.

Met een kleine indigeste gaan we samen verder op pad, met de nodige pauzes onderweg. Er zijn 4 rustpunten met schaduwhutten, en daar maken we gretig gebruik van. Aan post 4 zit de wandeling er bijna op, nog een laatste zware klim tot de top en dan zijn we er. Die laatste klim is echter het zwaarste stuk. Tot nu toe was er schaduw door het bos waardoor we wandelden, maar op deze hoogte (2200m) is dat volledig verdwenen en wandelen we onder de stralende zon. Met de nodige rustpauzes en meer dan genoeg watervoorraad (danku porters!) kunnen we rustig aan verder slenteren. Onze gids heeft het echter een stuk lastiger, hij is moslim en volgt de ramadan, zelfs wanneer hij een berg in deze hitte beklimt. Hij mag geen water drinken en eten is helemaal uit den boze, waardoor hij het precies even moeilijk krijgt. Je zou voor minder. We willen hem graag alles aanbieden van eten of drinken, maar dat heeft natuurlijk geen zin. Hij vertelt ons dat we verder moeten gaan tot boven, terwijl hij even kan bekomen in de schaduw van post 4.

Wanneer we even later achter ons kijken, valt onze mond pas echt open. We zijn zonder het echt te beseffen tot boven de wolken gewandeld. We zijn ondertussen op 2400 meter hoogte, en kunnen onze ogen niet geloven. Wolken als watte opgestapeld tegen elkaar bedekken het volledige landschap en reiken zo ver als we kunnen zien. Het is iets dat je gewoonlijk kan zien vanuit een vliegtuig, maar om dit te voet te bereiken voelt ontzettend overweldigend. Zelf dit zicht alleen al was de wandeltocht volledig waard. Met dit beeld op ons netvlies geprint gaan de laatste hoogtemeters een stuk vlotter, en samen bereiken we de top. De view van de rim van de vulkaankrater is adembenemend. Gunung Rinjani is een vulkaan waarvan het kratergat gevuld is met water en een zwavelmeer vormt. Binnenin dit meer is een nieuwe vulkaan ontstaan, die nog licht actief is en ook tijdens de aarbeving van 2018 een uitbarsting vertoonde. Deze kleinere vulkaan ligt dan weer aan de voet van de echte top van Gunung Rinjani, die nu helaas niet toegankelijk is omdat het pad vernield is. Maar wat een view.

Wanneer we dit zo goed als mogelijk opgenomen hebben gaan we terug op zoek naar onze porters en guide, die ondertussen al druk bezig zijn met het opzetten van onze tenten en het maken van eten. De zon begint ondertussen te zakken, en de kleuren beginnen langzaam te vormen terwijl we opnieuw een heerlijke nasi goreng kunnen binnenspelen. Zowat het nationale gerecht van Indonesië. De stapelwolken zijn er nog steeds, en wanneer de zon er langzaam achter begint onder te gaan krijgen we een van de mooiste sunsets van de laatste maanden. Het wolkendek wordt compleet verlicht in alle tinten van rood, oranje en paars die je je maar kan indenken, terwijl Gunung Agung in de achtergrond opnieuw wat activiteit vertoont. Geen uitbarsting, maar een klein pufje van zwaveldampen die een dramatische sfeer opwekken. En wanneer de zon langzaam haar weg zoekt naar de andere kant van de wereldbol beginnen de sterren zichtbaar te worden. We zijn boven de wolken en er is geen beetje lichtvervuiling op deze hoogte, het recept voor de meest heldere sterrenhemel mogelijk. Eentje die ons doet terugdenken aan onze tijd in Ladakh, en waarmee we vredig afscheid kunnen nemen van een vermoeiende, maar oh zo mooie dag.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s