Yes, yes, Big Tour! – Filippijnen

De kleine boottour gaat langs een groep van 4 eilanden die vlak aan de kust van Paniman ligt: Lahos, Minnalahos, Matukad en Kagbalinad Island. Terwijl we richting de boot wandelen zien we een gigantische groep Filippijnen met balonnen en taart richting de haven wandelen, en met een kleine schrik vragen we hen welke tour zij van plan zijn te doen. We vragen het een paar keer na, om zeker te zijn, en ze antwoorden allemaal ‘Big Tour! Big Tour!’. Dan zijn wij gerust, want wij doen vandaag de Small tour. Tegen 6u50 staan we op post aan de boot, en kunnen we bijna meteen vertrekken. We zijn een van de eerste boten op het water, en alles is super rustig. We worden al meteen getrakteerd op een prachtig landschap van karstrotsen en groene heuvels. Het weer is nog niet optimaal, maar het ziet er naar uit dat het wel zal opentrekken.

In een kwartier meren we al op het eerste eiland aan, als eerste! Lahos betekent letterlijk ‘doorgang’, en dat is exact hoe we het eiland kunnen omschrijven. Twee rotsformaties aan weerszijden van een centraal strand, waar je dus het eiland te voet kan oversteken. Op dit eiland filmen ze vaak de eilandraad van Expeditie Robinson, dus kunnen we van geluk spreken dat dat vandaag niet het geval is. Na een korte periode van rust komen de eerste boten toegevaren, waaronder ook de feestvierende Filippijntjes. Geen big tour dus, maar small tour. Dat betekent ook dat we die voor de rest van de dag aan ons been hebben. Veertig man per keer, op eilandjes die een scheet groot zijn. Bye bye rust, waarvoor we speciaal 8u transport hebben ondergaan, niets van. In een mum van tijd is het hele eiland omgetoverd tot een speeltuin, en besluiten we verder te gaan, op zoek naar andere eilanden en een beetje rust.

Matukad staat als volgende op de planning, en daar is het al wat rustiger. Er zijn nog steeds een tiental gezinnen op het eiland, maar het is al ietsje groter waardoor dat minder opvalt. Spijtig dat het net deze periode zo druk is, want als hier niemand zou zijn voel je je gegarandeerd op het einde van de wereld, maar vandaag dus niet. In een poging de rust helemaal op te zoeken vragen we de bootmannen om de klassieke planning even te laten voor wat het is en ons eerst af te zetten op Kagbalinad, ze stemmen in en we komen terecht in een oase van rust. Een strand van een paar meter breed met een rots in het midden, en een enkele dame die Halo-Halo en kokosnoten verkoopt. De kokosnoot is de ideale verfrissing, en de rust brengt ons weer helemaal in onze zen modus. Pas een hele tijd later komen er nog wat mensen toe, een paar leuke Filippijntjes die ons overtuigen de Halo-Halo eens te proberen. We hebben het al overal gezien, maar nog geen enkele keer geproefd. De naam betekent ‘mix van vanalles en nog wat’, en dat is meteen ook de perfecte omschrijving. Een mengeling van jelly’s, musli, ijs, cocos, taro (een soort blueberry achtige vrucht) en condensed milk natuurlijk, of het zouden de Filippijnen niet zijn. Een zoete brij die vlot binnengaat, alleen de jelly’s zijn niet onze favoriet.

Na even te moeten schuilen voor een plotse regenbui gaan we verder richting Minnalahos, waar we opnieuw beginnen met het gebruikelijke niets doen. Ook hier is niemand, zelfs geen verkoper van kokosnoten. Door het lage water kunnen we via het dode koraal van het ene eiland naar het andere wandelen, en het lijkt alsof we in een soort inifinity pool staan waar het koraal eindigt en de zee begint. Een prachtige verkenning, waarbij ontelbare krabbetjes en garnalen wegvluchten als we voorbij komen. Na een uurtje exploreren is het goed geweest en schudden we de bootmannen wakker om verder te gaan richting Matukad, het eiland dat we daarnet hebben overgeslaan wegens de drukte.

Na nog een Halo-Halo te bestelen genieten we van de laatste zonnestralen van de dag, in hemels zacht poederzand. Wanneer er 3 mannen op het strand gewandeld komen die het eiland beginnen af te meten, lijkt het erop dat ze het gaan sluiten voor opnames. Tegen 16u moet iedereen het eiland af, en daar kunnen een paar locals het niet mee vinden. Eentje wordt ontzettend kwaad, en een heftige discussie ontstaat. Het is moeilijk om partij te kiezen, want de filmploeg huurt alle eilanden af en probeert de overlast zo min mogelijk te beperken, maar van een strand gekegeld worden door een buitenlander is als local ook niet plezant. We vragen onze bootmannen of ze nog een laatste keer langs Lahos willen passeren nu het daar compleet verlaten lijkt te zijn. Wanneer eens we daar echter toekomen blijkt ook dat afgezet te zijn voor opnames. De zonnestralen vallen echter prachtig op het eiland, en dus besluit Nick de drone op te laten vanop de boot, een spannende ervaring die gelukkig goed afloopt, en prachtige beelden oplevert. En dan is het al tijd om terug te varen richting het vasteland, alle eilanden zitten erop en we kunnen niet anders dan met gemengde gevoelens afsluiten. Het zou zo mooi kunnen zijn, maar in deze helse Filippijnse drukte zijn onze verwachtingen van een paar dagen ultieme rust op onbewoo de eilanden slechts deels ingelost. Hopelijk kan de grote tour ons wel naar een oase van rust brengen.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s