De ontdekking van Coral Cay – Filippijnen

Tegen 6u zijn we wakker, de hanen hebben hun taak perfect vervuld. Na een ontbijt met toast en guacamole verkennen we de omgeving, waaronder de Sint Francis kerk. Een kerk vlakbij de haven waar we ook gisteren zijn gepasseerd. Binnen is een mis bezig, maar het is hem vooral om de buitenkant te doen. Een leuke typische tricycle passeert voorbij en maken heet beeld van Siquijor compleet. Een local ziet Ann-Sofie een hele poos wachten recht tegenover de kerk en gaat nieuwsgierig vragen waarom. Wanneer ze zegt dat er maar geen tricycles meer voorbij rijden om een foto te trekken van deze leuke setting kan hij haar niet geloven. Hij meent dat deze karretjes om de haverklap passeren en ja hoor, net wanneer die man toekomt komen er natuurlijk wel weer drie voorbij, typisch. Hij ziet dat ze nogal snel rijden, en helpt een handje door teken te doen naar de drivers dat ze iets rustiger moeten rijden en moeten lachen voor de foto, wat een service!

Na deze leuke kennismaking gaan we verder richting het strand. Op Siquijor zouden verschillende leuke stranden moeten zijn, en dat willen we zelf wel eens gaan ontdekken. We proberen de prachtig witte stranden op te zoeken, maar dat lijkt minder evident dan verwacht. de regio’s Lazi en Maria beschikken over veel strand, maar een groot deel daarvan is prive, en dus niet bereikbaar met de brommer. Wanneer we besluiten van even van de hoofdbaan af te wijken komen we uit bij een resort waarvan de poorten wagewijd open staan. Een paar hondjes verwelkomen ons vriendelijk en niemand komt vragen wie we zijn of wat we daar doen. Voor ons een uitnodiging om verder te gaan, en we belanden op een wit strand voor ons alleen. De hondjes genieten wat van de schaduw en de aandacht die ze krijgen, en na een frisse duik gaan we verder de kleine baantjes door.Langs een lokaal dorpven een viewpoint door bereiken we tegen de middag een restaurantje, en wanneer we bijna besteld hebben komen we tot de conclusie dat het geld nog op bed ligt, en dus niet in onze rugzak. Geen eten dan maar, en er zit niet veel anders op dan met een hongerige maag terug te keren naar onze eigen keuken. We hebben daar nog wat spaghetti over van gisteren, en dat is ook lekker. Omdat het terugrijden naar waar we deze middag waren zowat een uur in beslag zou nemen en het al 14u is besluiten we de dag af te sluiten met wat sighseeing dichter bij huis.Paliton beach ligt niet zo ver, waar het internet vol lof over is. Eens aangekomen is het oerlelijk, overal hangen pastieken zeilen, afval slingert rond en een een massa mensen waar je niet over heen kan zien. Wat social media wel niet doet met bepaaldr plaatsen. Plots gaat iedeteen er naartoe en transformeert de plaats in twee jaar van een waar paradeis naar een lelijk stort. Laat maar dan, wij kiezen ons wel een ander plekje uit. Vlak ernaast ligt een kleiner stukje strand met vissersboten, niet uitnodigend om hier te gaan zonnen en juist daarom veel rustgevender.Na een korte pauze proberen we het nog een keer, en rijden we op goed geluk tussen de palmbomen door richting het strand. Tot onze verwondering komen we uit bij een strook wit zand waar, op 3 locals na, niemand is. Helemaal verlaten, wie had dat gedacht. Een hele poos genieten we van de rust, om daarna een korte strandwandeling te maken, waarbij we voorbij het Coral Cay resort passeren, dat echt op het strand gelegen is. Het ziet er super gezellig uit, en kiezen een tafel uit op het terras voor een cocktail bij sunset. De liter Cuba Libre gaat vlotjes binnen, terwijl de zon rustig begint onder te gaan. Het kleurenspel dat ontstaat is ongezien. Dit hadden we niet zien gebeuren, lichtblauw, met roze en fel oranje ertussendoor. De zee is als een spiegel, terwijl het water rustig aan wegtrekt. Tegen de tijd dat de zon net achter de bergen verdwenen is, is de zee al zo’n 30 meter opgeschoven. Stukken koraal en rots komen bloot te liggen en de locals gaan krabbetjes vangen, een prachtig zicht met de felle kleuren van de ondergaande zon die de volledige omgeving in een kleurenpalet omtovert. Het aantal keren dat Ann-Sofie Wauw heeft gezegd alvast niet meer op twee handen tellen.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s