Duiken – Filippijnen

Opnieuw fruit bowls als ontbijt, hier kunnen we echt geen genoeg van krijgen. Het is weekend en paasverlof, dus de watervallen gaan enorm druk zijn vandaag. Daarom proberen we nog snel een duik te regelen voor vandaag, zodat we de watervallen naar morgen kunnen verschuiven. Om 7u30 zijn we ingeschreven om tegen 8u30 klaar te staan, timing op z’n best! Snel kleren switchen, en dan op naar de briefing. Er staan 3 duiken op de planning, 2 bootduiken en 1 kantduik: Sampaguita, Tongo Point en de Sardine Run.

We hebben nog maar 4 duiken op de teller staan, en dus is het dan ook de eerste keer dat we vanop de boot met de big stride het water in kegelen. De big stride is de meest basic manier om van een boot het water in te springen, waarbij je als het ware een grote stap naar voren zet en het water inwandelt, maar dan van een meter hoger. Zo land je met je vinnen plat op het water en met je hoofd naar boven, wat leuk meegenomen is. De duik zelf start moeizaam, Ann-Sofie heeft enorme tandpijn, wat het dalen moeilijk maakt. Klaren (het blazen van lucht in je oorholtes) lukt goed, maar met tandpijn duiken is echt afzien. Een paar minuten later is de pijn echter verdwenen, en kan ze weer vrolijk ronddartelen in het frisse heldere water. Het is een duik naar koraal, waar altijd bergen visjes te bespeuren zijn. We krijgen de klassiekers te zien, zoals Nemo en Moonfish, maar de Electric Clams zijn nieuw voor ons. Lichtgevende oesterachtigen die zich verschuilen tussen het koraal, zonder gids hadden we deze sowieso gemist. Hij duidt ook tal van andere beestjes aan, zoals zeesterren, batfish, moonfish en seaslugs. Het koraal is mooi, maar het is vooral een goeie oefening sinds onze duiken in Maleisië. We hebben nog niet veel gedoken, en dus is het ons vooral om de duikervaring te doen.

Dan is er even tijd om uit te rusten langs de kant, wanneer we terug worden gebracht met de boot. De tweede duik gaat naar Tongo Point, een drift dive waarbij we ons langs een koraalwand laten voorttrekken door de stroming. Tegen de stroming in zwemmen heeft bij duiken geen enkele zin, want dan gaat je voorraad lucht zodanig snel leeg dat je veel te snel weer naar de oppervlakte moet. We laten ons dus meeslepen, en de boot pikt ons op wanneer we terug aan de oppervlakte komen. Weer een nieuwe ervaring, duiken in stroming hebben we nog nooit meegemaakt, en hier is het best wel rustig, dus een ideale plek om te leren. Na het spotten van Moorish Idols, Boxer Shrimp, Mora Eels en nog wat Electric Clams is Nick zijn lucht gezakt tot 50 bar. Dat betekent dat we naar boven moeten terug keren om nog genoeg reserve te hebben in geval van een noodsituatie. We zijn tijdens de duik echter rustig aan gestegen, waardoor we nu al op slechts 4 meter diep zitten. De duikinstructeur laat Nick en een andere duiker samen naar de oppervlak gaan om daarna nog 5 minuten met Ann-Sofie en een ander meisje verder te duiken. Net in die 5 minuten spotten ze een zeeschildpad waar Nick zo’n grote fan van is, en eens Ann-Sofie terug op de boot zit, vertelt ze in geuren en kleuren hoe mooi die op het koraal lag te chillen, plezant. Dat is wel een goeie motivatie om het luchtverbruik wat onder controle te houden natuurlijk… Op de boot maken we kennis met een meisje dat ook nog niet zo lang duikt, maar vertelt hoe prachtig het duiken in Komodo is, een national park in Indonesië. Nog geen idee of het op onze planning komt te staan, maar we houden het alvast in ons achterhoofd! Naar het schijnt is de stroming daar nog een stuk sterker dan hier, en zijn er sommige regio’s gekend onder de term ‘wasmachine’, omdat de stroming er zodanig sterk is dat je gewoon ondersteboven gezwierd wordt. Of wij daar al klaar voor zijn laten we nog maar in het midden.

Tussen duik 2 en 3 gaan we snel een curry eten in een nabijgelegen restaurant, want een uurtje is snel gepasseerd. De laatste duik is een kantduik, en worden we dus niet met de boot naar de locatie gebracht. De Sardine Run is voornamelijk te vinden op een paar tiental meter van de kust, en daar is een boot natuurlijk niet voor nodig. Met het zware materiaal wandelen we het water in en zwemmen we richting de sardientjes. Het zorgt voor een heel andere beleving dan we hadden bij het snorkelen, van onderaan zie je veel beter de massa aan vissen die zich een weg proberen te banen tussen en onder de zwemmers door, telkens verschietend als er iemand een bruuske beweging maakt. Het patroon is fenomenaal, een zwerm zo groot dat ze op plekken het licht van bovenaf tegenhoudt, en ons vol verwondering laat toekijken. Het vervolg van de duik gaat opnieuw langs koraal, waar een gigantische variëteit aan fauna te vinden is, van Nemo’s en Harlequin Sweetlips tot Mantis Shrimp en Lion Fish. Opnieuw raakt Nick z’n lucht vroeger op dan die van Ann-Sofie, en duikt ze dus 5 minuten langer. En opnieuw spot ze een sea turtle, dit is echt niet grappig meer. Hopelijk komen we er in volgende duiken wel nog wat tegen!

Duiken verbrandt een enorme hoeveelheid caloriën, en dus moeten die terug ingenomen worden. Hoe kunnen we dat beter doen dan met een heerlijk Italiaans slaatje, bruschetta en pasta. Zonder twijfel de beste maaltijd die we hier in Moalboal kunnen verwachten!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s