Sleep, eat, noodlesoup, repeat – Myanmar

Het rondtrekken in Bagan heeft ons een serieus slaaptekort opgeleverd, dus hebben we even nood aan wat rust. De opties vanuit Mandalay zijn ofwel naar Hsipaw, waar we nog een trekking kunnen doen als in Kalaw, ofwel naar Mindat om er een bergvolk te bezoeken en te wandelen, ofwel 5 dagen Mandalay. Hsipaw is 1 dag reizen van hieruit, en ook Mindat ligt ettelijke busuren verwijderd van Mandalay. Het zou dus 1 dag reizen, 1 dag ter plaatse, 1 dag terug en dan nog anderhalve dag Mandalay zijn om dan de vlieger terug te nemen. En dat is er voor ons teveel aan dus houden we het maar bij 5 comfortabele dagen Mandalay. Uitslapen! Eten! Middagdutjes! Het kan allemaal.

We ontdekken het restaurant naast de deur waar je voor een appel en een ei van een buffet kan eten, waaronder heerlijk stoofvlees! Ook de overburen beginnen ons te kennen wanneer we voor de derde keer langsgaan. De eerste maal was het voetbal, en kunnen we meegenieten van de vreugde van de trouwe voetbalfans bij een borrelnootje. De tweede maal was het best rustig en waren we bijna de enige gasten, en vandaag heeft Ann-Sofie een Tom Yam soep besteld. De verbazing is groot wanneer niet een kom, maar een ketel voor haar neus wordt gezet. Een hoeveelheid die je zelfs niet kookt voor een gezin van 4. Met volle moed begint ze eraan, maar alleen is dat echt onbegonnen werk. Met wat hulp van Nick en redelijk wat tijd slaagt ze er uiteindelijk in de inhoud te halveren, wat een opluchting. Veel doen zit er niet meer in vanavond, met een maaginhoud die klotst bij elke stap die je zet zit er niets anders op dan te gaan liggen.

Iemand een hapje?

Eén gebeurtenis gaan we echter niet snel vergeten. Tijdens het ontbijtbuffet zitten we met z’n zessen in het restaurant, een Frans koppel, een Brits koppel en wij. Nick steekt twee boterhammen in de toaster, en wanneer die klaar zijn en hij recht staat om ze te halen steekt de Franse dame voor en neemt ze simpelweg uit de toaster mee naar haar tafel. Nick maakt vriendelijk duidelijk aan de vrouw dat ze er net voor zijn neus vandoor gegaan is met zijn toastjes, waarop ze doodleuk antwoordt dat haar vorige toasts aangebrand waren, en ze dus recht heeft op 2 nieuwe, terwijl de verbrande toasts op het buffet liggen te wachten op een gewillige eter. Nick geneert zich niet en steekt twee nieuwe in, om ondertussen de verbrande toasts op een bordje te leggen en ze op hun tafel te zetten met een stevige ‘bon appetit!’. Het personeel heeft dit gezien en komt zich excuseren bij ons, maar dat hoeft natuurlijk helemaal niet, we geven het een komische draai, en het personeel kan weer lachen. Ook het Britse koppel doet mee en roept van de andere kant van het restaurant dat zij ook graag nog twee toastjes hadden gewild. En zo is iedereen weer vrolijk, behalve die Franse dame, die vermoedelijk zelfs niet eens beseft dat we haar aan het uitlachen zijn. Zo maken we toch nog iets mee in deze rustige dagen.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s