Op verkenning tussen de Stupas – Myanmar

Opnieuw een nachtbus, en opnieuw arriveren we tegen 4u ‘s morgens op onze nieuwe bestemming, Bagan. Gekend om z’n tempels en pagodas is dit naar het schijnt de beste plek voor sunrise en sunset in heel Myanmar. Een taxi chauffeur brengt ons van de bushalte naar ons hotel, en stopt onderweg eerst voor het aankopen van de inkomticketjes van het domein en dan voor het bekijken van de sunrise op één van de heuvels die daar speciaal voor zijn aangelegd. Eerst en vooral staan we twee uur te koekeloeren tot de zon effectief begint op te komen, en dan blijkt dit een klassieke tourist trap te zijn. De sunrise van hieruit is maar matig en er stoppen hele hordes toeristen om er een foto van te nemen. Niet echt de sunrise die we hadden gehoopt. In tussentijd was onze taxichauffeur weg met z’n auto en onze bagage om andere mensen op te pikken, het is dus niet dat we veel keuze hadden om te vertrekken.

In het hotel kunnen we helaas nog niet inchecken, en ook ontbijten is er nog niet mogelijk. Als we vragen of we gewoon kunnen betalen voor het ontbijt of het ontbijt van de laatste dag kunnen verschuiven naar vandaag verstijft de man van schrik. Ze hebben hier vaak geen flauw idee hoe ze moeten omgaan met een zeldzame situatie die afwijkt van het boekje, en hij lijkt compleet te blokkeren. We zeggen dat alles mag blijven zoals het is en we gewoon een eettent gaan opzoeken, en je ziet hem meteen weer tot rust komen. Met twee gehuurde e-bikes sjezen we de straten door op zoek naar eten. Omdat het in Bagan verboden is van brommers te verhuren aan buitenlanders hebben de slimmerikken hier dit opgelost door e-bikes aan te kopen, die wettelijk gezien geen brommer zijn. Big business.

Het is komisch om zonder geluid vooruit te gaan, maar vooral enorm traag. Vanaf de straat een beetje bergop gaat valt ons spel bijna stil, maar de ervaring leert dat het met een aanloop al wat beter gaat. Na twee heerlijke noedel gerechtjes is het tijd om het historische gebied te verkennen. Het gebied is enorm groot en onze bromilletjes, zoals Ann-Sofie het noemt, zijn verschrikkelijk traag, dus moeten we er een logica in zien te krijgen. We besluiten vanop het verste punt te beginnen en terug te werken, zodat we de laatste dag minder ver moeten rijden.

Van New Bagan, waar wij verblijven, tot Old Bagan is het ongeveer een half uurtje muisstil brommeren, en we starten met het rondkijken in een monastery voor kindjes. Het zijn blijkbaar allemaal weesjes die hier onderkomen krijgen, gekleed in een bordaux gewaad en kaal geschoren zoals alle andere monikken. Ze zijn heel ontvangend en we mogen vrij rondkijken, mee vliegeren en voetballen. Wat een leuke ervaring. Even later is het tijd voor rust. Alle kinderen worden in eenzelfde ruimte geroepen en moeten verplicht stil zijn en slapen, op de houten vloer, om 9u ’s morgens. Wij zijn de logica even kwijt. Ons zou je niet horen klagen, maar de kinderen hebben duidelijk geen zin in hun verplichte rust. Vooraleer het zover is nodigen ze Ann-Sofie uit voor een armworstelwedstrijd, waarbij ze (met opzet of niet?) verliest van de sterke jongetjes van 7 jaar. Wat zijn ze blij. Een paar oudere monikken, 17 en 18 jaar oud, laten ons de schoolruimte en -boeken zien waar ze fysica, wiskunde, Engels en biologie studeren. Ze zijn blij van hun Engels eens te kunnen oefenen, en vertellen met trots over hun dagelijkse leven.

Vanaf dan is het de ene tempel na de andere, telkens op zoek naar een waar we wel nog op kunnen klimmen. De overheid heeft in augustus 2018 beslist dat tempel klimmen niet meer toegestaan is, een beslissing die we begrijpen maar wel enorm jammer vinden, en dus is het aartsmoeilijk om nog eentje te vinden dat niet afgesperd is met metalen bars en sloten. Na lang zoeken vinden we er eentje, en beslissen we al snel van hier vanavond de sunset te komen kijken. De tempels volgen elkaar in sneltempo op, velen zien er een beetje hetzelfde uit en dus moeten we ze niet allemaal gezien hebben. Dat gaat trouwens ook bijna niet, het zijn er meer dan 2000, veel succes als je dit zou willen ondernemen! Onze e-bike laat ons niet in de steek. Veel te klein en traag, maar betrouwbaar. Lunchen doen we in een eettent langs de weg, waar we de typische kommetjes met vanalles en nog wat geserveerd krijgen, met deze heerlijke maaltijd kunnen we weer tegen de broeierig hete zon.

Een viewpoint onderweg kunnen we niet laten liggen, en het geeft ons een mooi overzicht over de omgeving en de ontelbare tempels. Terwijl wij ons staan te vergapen op het landschap komen er plots drie kindjes op ons afgewandeld, waarvan er eentje vraagt of we geen Euro’s hebben om met hem te delen, om z’n verzameling aan te vullen. Dat hebben wij helaas niet, al een half jaar niet meer, en dus moeten we hem teleurstellen. Zijn collectie is wel ontzettend uitgebreid, zowat iedere munteenheid die wij al zijn tegengekomen heeft hij in z’n bezit. Per toeval heeft hij plots een briefje van 1 Kyat in z’n handen, en Ann-Sofie is onder de indruk. Een briefje van 1 hebben we hier nog nooit gezien, en dat is ook niet verwonderlijk aangezien de waarde slechts 0.00053 Euro is. Jawel, er worden hier briefjes geprint ter waarde van 0.05 eurocent, ongelofelijk. En dat wil Ann-Sofie hebben natuurlijk. Ze koopt het briefje voor 100 Kyat, en zo boekt deze jongen zowat de grootse winstmarge die hij ooit zal meemaken. Maal 100 met een simpele ruil, goeie business als je ‘t ons vraagt.

De laatste tempel op de planning is de Ananda tempel, naar het schijnt een van de mooiste hier in de omgeving. En dat kunnen we alleen maar beamen. Eens aangekomen vallen we achterover, een prachtige wit marmeren tempel met fijn afgewerkte details. Het begint stilaan ook avond te worden, en dus zit de zon al redelijk laag. Alle toeristen zijn nu op zoek naar een sunset spot, en dus is het hier lekker rustig. Er is nagenoeg niemand, en dus komt de pracht van de tempel nog meer naar voor. Vooral de hoekbeelden springen in het oog, een leeuw waarvan de kont in twee is gespleten om rond de hoek van het gebouw te passen. Ter compensatie hebben ze het beeld dan maar voorzien van twee piemels, origineel. Een uiterst unieke oplossing voor een niet bestaand probleem! We hangen er een uurtje rond, wandelen over de pleinen en door de gangen van de tempel, en maken kennis met een hele hoop Indiërs die allemaal graag op de foto willen. Die Indische spontaniteit en directheid missen we wel een beetje, hier in Myanmar zijn ze heel wat braver.

Wanneer de zon stilaan onder begint te gaan en ook op de tempel geen licht meer valt keren we onze kar richting de sunset tempel. We zijn niet de enigen met dit idee, maar in totaal zijn we maar met een 10-tal op een best grote tempel. We kiezen ons een spotje bovenaan de top en kunnen in alle rust genieten van onze eerste sunset in bagan, eentje om nooit te vergeten!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s