Chinezen, Chinezen, Chinezen toch… – Thailand

We beginnen de tempeldag met het Grand Palace, Ann-Sofie is hier 7 jaar geleden (op jokerreis) ook geweest, en het schijnt een pracht van een gebouw te zijn. Eens aangekomen zijn we duidelijk niet de enige mensen met dit idee, en is het al meteen aanschuiven geblazen. Het duurt al even vooraleer we nog maar aan het ticket office komen, en eens binnen is het al helemaal over de koppen lopen. Het paleis zelf is echter fenomenaal mooi, bezet met mozaïken en omringd door tal van kleurrijk versierde beelden. Een domein om u tegen te zeggen, en het duurt een hele poos vooraleer we iets gezien hebben. De nodige rustpauzes kunnen hier ook wel iets mee te maken hebben natuurlijk, door de broeiende hitte is het enorm lastig om te bewegen, en dus gaat alles sowieso al wat trager. Ook onze dikke vriendjes, de Chinezen, zijn hier in grote aantallen aanwezig, en bevestigen het cliché nog maar eens, voor het geval dat nog niet meermaals gebeurd zou zijn. Dus pakken we ze terug door soms per ongeluk – met opzet – door hun foto te lopen, oeps, sorry! Ze kunnen er mee lachen en poseren zelf met een big smile voor onze foto!

De typische Thaise standbeelden zijn echt mooi om te zien staan, en zeker in een setting als deze. Via een mini versie van Angkor Wat (het Cambodjaanse tempelcomplex) lopen we verder naar het tweede deel van het Grand Palace (Phra Thinang Chakri Maha Prasat) waarvoor je blijkbaar het eerste deel moet verlaten, no way back dus. Voor we het goed en wel beseffen staan we buiten, waarbij we meteen verfrissing opzoeken. Dit was zonder twijfel een bezoekje met gemengde gevoelens. De gebouwen zijn ontzettend mooi en verdienen alle aandacht, maar de massa bezoekers die men tegelijk toelaat in het complex is veel te groot. Niemand heeft er plezier aan rond te lopen als een sardientje en 1 uur aan te schuiven in de loden hitte om de binnenkant van een tempel te bezichtigen. Dat was 7 jaar geleden heel wat anders, toen kon je nog vrij rondwandelen en rustig vanop een bankje de pracht van de gebouwen aanschouwen.

Het tweede bezoek van de dag staat in het teken van Wat Benchamabophit, één van de tempels in Bangkok die echt de moeite blijkt te zijn én niet extreem toeristisch is, klinkt als de ideale combinatie. Volledig gebouwd in Italiaanse marmer, speciaal overgebracht naar Thailand voor de bouw ervan. Prachtig onderhouden en een parel om te zien. Door een afwezige ticket verkoper kunnen we zomaar binnen, en als bij wonder is er nagenoeg niemand aanwezig. Het lijkt het ideale moment te zijn, waarop alle Chinese toeristen waarschijnlijk aan het lunchen zijn, en wij dus rustig kunnen genieten van de pracht en praal van dit kunstwerk. De finesse zit overal in verwerkt, van de houten darkconstructie tot de kleinste vloertegels en de beelden die langs de gaanderij staan opgesteld.
We zetten ons neer en genieten met volle teugen van het uitzicht en de omgeving.

De rust wordt helaas al snel verstoort wanneer twee bussen voor de ingang stoppen, en er een zwerm Chinezen de ingang nadert. Gedaan met de pret, tijd om dit prachtig complex te verlaten.

Na een laatste wandeling er rond, wat ook meer dan de moeite waard is besluiten we terug te keren richting onze hostel, maar niet vooraleer de openbare bussen ons compleet in de steek laten. We staan te wachten aan een bushalte waar onze bus zou moeten passeren, maar na een half uur wachten – tijdens dewelke er al 3 bussen gepasseerd zouden moeten zijn – besluiten we het even na te vragen aan de eerstvolgende bus die langskomt. Die laat ons weten dat die ene buslijn vandaag niet rijdt, geen idee waarom, maar hij legt ons wel uit hoe we in de buurt van onze bestemming kunnen geraken mits wat wandelen tussendoor, en hij neemt ons mee richting een pleintje waar we kunnen overstappen. Het heeft ons heel wat meer moeite gekost dan gewoonlijk, maar we slagen erin om onze hostel te bereiken. Het busnetwerk is Bangkok is sterk uitgebouwd, maar het is niet altijd evident om er wijs uit te geraken. Gelukkig kunnen de meeste Thai hier Engels, want ons Thais is niet om naar huis te schrijven.

Van Engels gesproken, tijdens onze wandeling komen we een dame tegen die Engelse les volgt. Ze zitten met een paar studenten samen in een tentje langs Soi Rambuttri en spreken voorbijgangers aan met de vraag of die even Engels willen oefenen met hen. Dat doen we natuurlijk met plezier, en een kwartiertje lang praten we over België, Thailand, Buddhisme en nog zoveel meer. Een oefening voor haar en een culturele leerschool voor ons!

De avond in stijl afsluiten met opnieuw een voetmassage dan maar? Why not. Ons geliefde massagesalon is echter gesloten, dus kiezen we er eentje uit langs Soi Rambuttri, waar one voetjes gestreeld worden in plaats van gemasseerd. Maar alles doet deugd na een dag als deze, geen enkele reden tot klagen!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s