De Bolaven Plateau loop – Laos

We komen aan in Pakse en ons eerste doel is een brommer verzekeren bij Miss Noy. Miss Noy is een scooterverhuurbedrijf dat enkel maar super goeie reviews krijgt, en waarbij je de avond voor je vertrekt een uitgebreide briefing krijgt over de Bolaven Plateau loop. De Bolaven Plateau is een (je raadt het nooit) plateau in het zuiden van Laos die vooral gekend staat om z’n goeie koffieplantages en prachtige watervallen. Het is maar 500m wandelen van de bushalte naar Miss Noy, dus zijn we er een stuk sneller dan verwacht. We maken kennis met Yves, een Waal die getrouwd is met een Laotiaanse en hier het scooterbedrijf mee runt. Hij vertelt ons heel kort over de loop, en we vullen onze naam in op de lijst ter reservatie van twee brommers voor morgen. Ook wijst hij ons een goeie guesthouse aan die op wandelafstand ligt, wat het ons een stuk makkelijker maakt.

We beginnen met onze rugzak te sorteren, want tijdens de loop nemen we enkel het meest noodzakelijke mee en laten we onze grote rugzakken achter bij Miss Noy, zodat we geen onnodig gesleur moeten doen. We lopen even wat rond in Pakse zelf en regelen een SIM kaart, iets wat we op Don Det nog niet gedaan hadden. Bij een leuke hostel houden we even halt voor varkensribbetjes en een belegd broodje, waarna we rond 18u naar Miss Noy gaan voor de briefing.

Yves (van Miss Noy)

We krijgen er alle nodige uitleg om er een topervaring van te maken: waar te slapen, welke uitstappen te doen en welke wegen wel en niet te rijden. Ook vertelt hij ons welke watervallen goed bereikbaar zijn en welke (on)veilig zijn, want naar het schijnt staat Laos bekend om het stelen van brommers met al dan niet persoonlijk geweld. Iets wat we natuurlijk liever vermijden.

Na de uitleg blijkt er een Frans meisje te zijn, Pauline, dat hier alleen is en graag mee zou rijden met iemand. Moesten we hier zelf alleen zijn, zouden we dit natuurlijk ook liever samen doen met iemand anders, en dus gaan we met z’n drieën op pad. We spreken om 9u morgenochtend af aan Miss Noy om de brommer op te halen en samen te vertrekken. Na het avondeten gaan we al snel slapen, de komende dagen kunnen best vermoeiend gaan worden.

‘S ochtends gaan we na het ontbijt nog snel 4G fixen voor onze SIM kaart, maar het winkeltje waar we de kaart gisteren gekocht hebben blijkt gesloten te zijn. Na wat rondzoeken geven we het op en gaan we ontbijten, en merken we dat het ondertussen al bijna 9u is. De afspraak met Pauline kunnen we dus onmogelijk nog halen. We laten het haar weten en spreken een kwartiertje later af. Tegen 9u15 zijn we er wel, droppen we onze rugzakken en krijgen we elk een brommer toegewezen. De eerste stop is een tankstation, want zoals we ondertussen al wel weten is de benzinegewoonte van brommerverhuurders in Azië leeg-leeg, en niet de vol-vol zoals overal elders in de wereld. We rijden nog even rechtdoor het centrum uit, en na een eerste afslag is de loop echt begonnen. Het landschap is meteen al een stuk verlatener en we hebben al helemaal geen stadsgevoel meer. We bollen rustig door, want we hebben best wel genoeg tijd vandaag en komen aan bij Tad Pasuam, de eerste waterval van de loop. Na het betalen van een toegangsticketje voor ons en onze brommers mogen we binnen.

De waterval is niet hoog, maar lijkt meteen wel een prachtige locatie om te zwemmen. We hebben onze zwemkledij uiteraard nog niet aan, dus na het omkleden in open lucht duiken we het water in. Echt fris is het niet, gelukkig, en dus kunnen we hier wel even blijven. Na wat rondzwemmen proberen we tot aan de waterval zelf te zwemmen, een ware sisyphusarbeid. Telkens we op 2 meter van de waterval geraken worden we terug meegesleurd naar waar de stroming minder sterk is en kunnen we herbeginnen. Dit tot 3 maal toe, dan is het genoeg geweest en geven we er de brui aan. Tijd om richting de volgende stop te rijden: Mr. Vieng.

Koffie en mieren

En half uur later staan we klaar om een rondleiding te krijgen in de koffieplantage van Mr. Vieng. Hij is aangeraden door Yves (van Miss Noy, nvdr.) omdat hij een authentieke plantage runt, waarbij er nog geen grootschaligheid aan te pas komt. Na het drinken van een ice coffee – die geen van ons lekker vindt want koffie heeft ons nog nooit echt gesmaakt – begint de rondleiding in een kleine groep van 5 man. Hij toont ons een plantage die eerder iets weg heeft van een willekeurig aangelegde tuin dan van een echte plantage. De soorten koffie staan door elkaar, afgewisseld met chili en bananbomen. Hij toont ons hoe peanuts worden gekweekt en hoe simpel het groeien van maniok wel niet is. Z’n dochtertje volgt ons op de voet, en staat bijna op het punt te knabbelen aan een verse chilipeper, gelukkig is papa Vieng net op tijd om haar tegen te houden.

Tegen het einde van de tour toont hij ons een koffieboom die vol zit van de mieren, en vertelt ons dat ze perfect eetbaar zijn. Hij scheurt een blad af en rolt het tussen z’n handen, om zo de mieren dood te pletten. Wanneer hij het blad open vouwt zien we een honderdtal mieren levenloos zitten, neemt hij er een paar vast en steekt die in z’n mond. Hij vertelt ons dat ze wat smaken naar limoen, en gerust ook eens mogen proberen. Deze kans laten we in ieder geval niet voorbij gaan. We nemen elk een bundeltje van een stuk of 20 mieren vast en eten ze op, de eerste keer insecten eten is bij deze ook gebeurd. En zoals hij zei, smaakt het wat zurig en zoet tegelijk, als een limoen. Best smakelijk zelfs nog, ware het niet voor het idee mieren in je mond te hebben. Hiermee zit de rondleiding erop en kunnen we verder richting ons einddoel van de dag: Mama Pap.

Smakelijk!

Mama Pap is een homestay dichtbij de Tad Lo waterval, spotgoedkoop maar enorm gezellig. Het bestaat uit een zolder met matrassen op de grond, die gescheiden zijn door een halfdoorzichtig opgespannen laken voor de privacy. We komen er net voor de donker aan, en Nick merkt dan z’n band van de brommer plat gelopen is in de laatste 100m. Het vervangen is gelukkig snel gebeurd, en dus is het tijd voor het avondeten en een kennismaking met de andere Bolaven Plateau-loopers.

Grensoverschrijdend gedrag van Captain Hook

Vandaag trekken we in kolonne naar Mr. Hook, een inwoner van een dorp dat blijven hangen is in de jaren stilletjes. Kinderen beginnen er te roken vanaf hun 3 jaar en meisjes kunnen worden uitgehuwelijkt vanaf hun 11e (en dus ook zwanger geraken vanaf die leeftijd). Mr. Hook zelf is een inwoner van het dorp, en geeft naar eigen zeggen deze rondleidingen omdat hij anders het dorp moet verlaten. Het geloof van het dorp volgt een aantal strenge regels, en hij zou die tot 3x toe hebben overschreden, waardoor hij nu het dorp niet meer mag verlaten. Als hij dat wel zou doen, is hij niet meer toegelaten en zouden z’n ouders hem niet meer als hun zoon aanzien. Hij mag er ook geen lokaal werk meer verrichten, en dus is het enige dat hij z’n dagen nog mee kan vullen, het dorp laten zien aan anderen. De rondleiding begint met wat uitleg over het dorp zelf, hoe ze geen geschreven taal hebben en je niet zomaar binnen mag gaan in een huis, maar eerst toestemming moet vragen. Er volgen een aantal opmerkelijke uitspraken:

Ze tellen in 8 seizoenen

en dus niet onze 4 of de aziatische 2

  1. Rijst planting
  2. Rijst oogst
  3. Pindanoot planting
  4. Pindanoot oogst
  5. Chili oogst
  6. Koffie oogst
  7. Varkens krijgen baby’s
  8. Honden krijgen baby’s
De aarde is vlak

en de zon kruipt ‘s nachts in de aarde om te rusten

Kinderen krijgen geen naam bij de geboorte,

maar bij de eerste volle maan. Wanneer de ouders de nacht van de volle maan een goeie droom krijgen, geven ze het kind een naam uit de droom. Als het een slechte droom is moeten ze wachten op de volgende volle maan. Indien het weer een slechte droom was moeten ze een jaar geduld hebben en dan pas opnieuw proberen. Zo kan het soms tot 3 jaar duren vooraleer een kind een naam krijgt.

Ze roken al van jongs af aan waterpijp

om de muggen ‘s avonds weg te jagen.

Wij (blanke mensen) zijn groot door het eten van brood

zij zijn klein door het eten van sticky rice.

Ze geloven enkel oudere mensen met meer levenservaring

iedereen die jonger is dan zichzelf vertelt gegarandeerd onzin door z’n ontwetendheid.

Ze hebben geen identiteitskaart

geen paspoort, en geen rijbewijs want ze verlaten hun dorp toch nooit.

Polygamie is er toegelaten

en vaak heeft 1 man tot wel 5 vrouwen. Hoe rijker hoe meer vrouwen, want ze moeten allemaal onderhouden worden. Rijkdom hier slaat trouwens op het bezitten van buffels, varkens en kippen.

Bij het begaan van een fout moet er geofferd worden

met een biggetje, een waterbuffel, een koe, een varken, een hond en een kip.

Ze hebben een Shamaan

en een Guru om de slechte geesten en ziektes weg te jagen.

Wanneer iemand van hen overlijdt door een ongeval

moet de familie ervan 5 jaar lang teruggetrokken leven in het bos, terwijl hun huis volledig ontdaan wordt van alle muren. Er zou op dit moment een gezin al 3 jaar in het bos verblijven.

Of dit alles waar is, is maar de vraag. We hebben geen kinderen gezien die ofwel zwanger waren of de waterpijp rookten (gelukkig maar), en ook een Guru of Shamaan hebben we niet gezien. De oudere bevolking spreekt geen woord Engels en kunnen we niet aanspreken en dus is er geen enkele manier om te weten of dit eigenlijk wel allemaal echt is. Het is misschien een te kritische blik, maar ze zouden vaak alles doen om toeristen te lokken.

Zwemke placeren

De terugrit besluiten we elk op ons eigen tempo te doen, om zo allemaal ten volle van de omgeving te kunnen genieten. Nick laat even de drone op, terwijl Ann-Sofie wat locals fotografeert en Pauline een straatje inrijdt om wat verder op verkenning te gaan. We spreken af aan de splitsing, en zien elkaar daar wel terug. Ann-Sofie en Nick komen op ongeveer hetzelfde moment aan bij de splitsing, maar Pauline is nog nergens te bespeuren. We wachten een half uurtje, maar nog steeds geen spoor. Misschien is ze al doorgereden, en dus besluiten wij hetzelfde te doen. Aangekomen bij Mama Pap blijkt dat niet het geval te zijn en rijdt Nick even terug. Net wanneer hij aan de splitsing aankomt, komt Pauline aangereden, oef.

Iedereen wast zich al eens graag natuurlijk

We rijden verder naar Tad Suong, dat ook hier in de buurt ligt, en na wat zoeken naar de weg geraken we tot helemaal bovenaan de gigantisch hoge waterval. Al liggend kijken we even over de boord, omdat het al rechtstaand echt te eng is, en na een hele tijd te genieten van het uitzicht rijden we terug om Tad Lo en Tad Hang te gaan beleven. Tad betekent trouwens waterval in het Laotiaans, het is dus geen toeval dat elke naam hiermee begint. Na uitgebreid de tijd te nemen voor het zwemmen en ontdekken van de waterval – we kunnen zelfs achter de waterval geraken mits wat klauterwerk, een koude maar fantastische ervaring – lopen we even verder naar de plek waar ze olifanten wassen. Elke dag baden hier 2 olifanten, een prachtig fenomeen om waar te nemen. Het is ondertussen al donker aan het worden, dus besluiten we terug te keren en Tad Hang voor morgenochtend te houden. De zon is nodig om het zwemmen wat aangenaam te houden, want het water is best fris.

De volgende ochtend lopen we – na een plons in Tad Lo – langs de rivier door naar Tad Hang, en nemen we er opnieuw uitgebreid de tijd om te zwemmen. Zo lang zelfs dat we ons uiteindelijk nog moeten haasten om ons doel voor vanavond te halen. We willen graag bij de P&S Garden overnachten, maar dat is 97km verwijderd van Mama Pap, en we zijn daar pas terug tegen 14u. Een brommer rijdt best snel, maar om voor de donker nog 100km afgelegd te hebben gaan we wel goed mogen vlammen.

De overweldigende hoogte van Tad Suong

Vleesetende visjes

Zo gezegd zo gedaan, we rijden vlot door de omgeving (gelukkig het minst spectaculaire deel van de loop) en komen tegen 17u aan bij Tad Faek, een waterval op 5km verwijderd van de P&S Gardens. Net op tijd voor de zonsondergang dus, die we met plezier bij de waterval bekijken. Hier mogen we niet zwemmen, want het water zou vol zitten van de bijtende vissen. We hebben er geen nood aan om dit uit te testen, dus blijven we braafjes aan land. Na de zonsondergang rijden we de laatste 5km en komen nog net voor de echte donker aan. De overnachting hier gebeurt in tenten, al eens iets anders dan een guesthouse. We worden er begroet door 5 mini hondjes en krijgen elk een tent toegewezen. Wanneer we aan het Presidenten zijn komt de eigenaar zich even bijzetten om mee te spelen, hij kent het spel blijkbaar ook, maar verliest nagenoeg elk spel dat we spelen, ocharme toch. Wanneer we vragen of er nog laatavondsnacks zijn, zoals een ijsje of fruit, moet hij ontgoocheld antwoorden dat dat er niet is. Natuurlijk vinden we dat geen drama, maar zeggen hem al lachend dat het wel leuk zou zijn als ontbijt. We hebben een plezante avond, en tegen 22u gaan we slapen, watervallen bezoeken is lastiger dan verwacht!

IJs als ontbijt

Opstaan is makkelijker dan andere dagen, doordat we het zeil van onze tent niet volledig kunnen sluiten, en het licht vanaf zonsopgang recht in de ogen schijnt. Een prachtige zonsopgang trouwens, en des te unieker vanuit een tentje. Wanneer we gaan ontbijten blijkt dat de eigenaar die gisteren mee heeft zitten kaarten speciaal voor ons naar de winkel is gereden en Magnums heeft gekocht, om zo onze vraag naar ijs of chocolade in te vullen. Hij legt 3 bananen op tafel en heeft zelfs appels gesneden, hoe zalig! Hij vond het gisteren blijkbaar zelf ook erg dat hij niets meer kon aanbieden, en heeft daarom een extra effort gedaan. Wat een service!

Vandaag gaan we richting Tad Tayicsuea, een collectie watervallen die verscholen liggen in de jungle, en waar je een wandeling langs kan maken. Onderweg passeren we nog Tad Katamtok die blijkbaar niet veilig is om te stoppen. De waterval ligt volledig afgelegen, en er zijn de laatste jaren al ettelijke brommers gestolen, wat voor zowel de huurders als de verhuurders een rottige kwestie is. Dat willen we liever vermijden, en dus laten we deze maar voor wat het is. Voor Tad Tayicsuea slaan we een klein baantje in, en na een stuk te ver te rijden komen we uiteindelijk aan bij de guesthouse die aan de start van de wandeling ligt. Er zijn in totaal 7 watervallen, waarvan 1 helemaal uit het pad ligt en dus apart bezocht moet worden, en 6 en 7 een stevige wandeling vergen langs de rivier. We willen ze graag allemaal doen, maar laten 1 vallen omdat die echt een heel stuk verder ligt. Watervallen 2, 3, 4 en 5 zijn goed bereikbaar, en dus gaan we op pad.

Klauteren aan 1km/u

We beginnen bij nummer 2, die meteen fenomenaal is. Een perfect groene omgeving met paarse bloemetjes en een waterval van tientallen meters hoog die beneden overgaat in een rustig kabbelend beekje. Door de lichte bries die er staat, dwarrelen er nu en dan waterdruppels op en kunnen we een pracht van een regenboog aanschouwen. Het is werkelijk een waterval zoals in de films wordt getoond, de meest perfecte die we ooit hebben gezien (sorry IJsland). Hier mee beginnen is natuurlijk gevaarlijk, want veel zal hier niet aan kunnen tippen.

De sprookjeswaterval

We wandelen verder richting waterval 3, die inderdaad een stuk minder indrukwekkend is. Dan besluiten we eerst 6 en 7 te doen. Die liggen wat verder op dezelfde route, waarna we moeten terugkeren om 4 en 5 te doen. Het pad langs de rivier – of eerder door de rivier – vraagt maar liefst een uur voor een luttele kilometer, maar we worden beloond met opnieuw twee prachtige watervallen, vooral nummer 7 dan toch. Na een korte duik en wat genieten keren we terug, en een uur later zijn we ‘al’ terug aan waterval 3. We hadden graag nog 4 en 5 gedaan, maar de vermoeidheid slaat toe, we krijgen honger en het begint stilaan donker te worden. Morgen dan maar, want om in het donker uitgeput je weg te zoeken in een stuk bos dat je niet kent lijkt ons niet de ideale ervaring.

We staan om 6u op, en zijn een half uur later al op pad om de laatste watervallen te zien. Best dat we dit gisteren niet meer hebben gedaan, want de klim is immens lastig. Het begint met een levensgevaarlijke afdaling zonder houvast, maar dankzij de begeleiding van 2 honden komen ze er zonder kleerscheuren vanaf. Bij 6 groeit een gigantische boom op de oever van het meer onderaan, en kunnen we genieten van een prachtige Jungle Book sfeer. Na het zoeken van het correcte pad wandelen we tussen de bomen, lianen en bamboo door om zo bij de laatste waterval toe te komen. En opnieuw moeten we even tijd nemen om op te nemen hoe prachtig dit wel niet is. De groene omgeving rond dit water is zo mooi dat we er een half uur blijven zitten, genietend van de puurheid van dit natuurfenomeen.

Doe ki zot

Na Tayicsuea zijn de laatste 5 watervallen nog aan de beurt. Na een ontbijtje langs de baan komen we aan bij Tad Yuang, naar het schijnt de mooiste waterval van de kleine loop. En inderdaad, opnieuw een pracht van een exemplaar maar niets kan echter tippen aan die van Tayicsuea. Na het afdalen van een heel aantal trappen om onderaan de waterval te komen blijven we er even om te bekomen, want diezelfde trap moeten we ook weer omhoog. De sterke afdalingen van de laatste dagen beginnen z’n tol te eisen, en het klimmen begint enorm lastig te worden. Na het opklimmen belonen we onszelf met een ijsje en rijden we verder naar Tad Champee, die het meest geschikt zou zijn om te zwemmen. Hier hebben we twee mogelijkheden om af te dalen, enerzijds de ‘easy way’ en anderzijds de ‘be careful’ route. Avontuurlijk zoals we zijn kiezen we voor de ‘be careful’ waardoor we een hele omweg kunnen uitsparen. Wanneer we het water willen induiken duurt het echter even, het water is namelijk ijskoud en dus niet echt aantrekkelijk om in te zwemmen. Om toch even achter de waterval geweest te zijn zwemmen we naar de overkant, staan er een minuut te bibberen om dan terug te keren. Veel langer houden we het hier niet uit en we besluiten verder te rijden, echt aangenaam is dit koude water niet.

Tad Champee, de ijsbeerwaterval

De voorlaatste waterval is Tad Fane, een waterval in een vallei waarboven je kan ziplinen op een hoogte van maar liefst 340 meter. Een uitgelezen kans voor Nick om even zot te doen. Het parcours bestaat uit 4 ziplines van in totaal een 300-tal meter lang, met tussenin een korte hike om terug wat hoogte te winnen. De waterval op zich is al prachtig, maar vanuit het harnas van een zipline is alles nog tien keer meer indrukwekkend. Het volledige traject duurt ongeveer een half uurtje wandelen inclusief, en is een pracht van een ervaring.

De laatste waterval is Tad Itou, die we na een laatste maal trappen doen bereiken. Er is niemand, en dus kunnen we uitgebreid de tijd nemen om te genieten van deze afsluiter. Na een half uurtje besluiten we richting Pakse te vertrekken. Het begint te schemeren, en de Laotiaanse wegen zijn best gevaarlijk om in het donker over te rijden. Er staan geen lichten langs de baan, en de lichten van de brommer zijn ook geen grote hulp dus kunnen we niet anders dan aan 30km per uur te bollen. Het duurt dus een hele poos eer we terug in de stad zijn, en tegen 19u staan we aan de deur van Miss Noy, waar de briefing van de nieuwe lichting er net op zit. We nemen even heel kort afscheid van Pauline om een hostel te zoeken en spreken een half uur later af om samen nog iets te gaan eten, als afsluiter van een zalige 5 daagse trip.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s