Tempels, tempels en nog eens tempels. Ah, en oudejaar! – Cambodja

De grote dag, opstaan om 3u45 op oudejaar, weer eens iets nieuws. We willen graag als één van de eersten aanwezig zijn bij de zonsopgang aan Angkor Wat, iets dat naar het schijnt fenomenaal mooi moet zijn. We hebben gisteren alles al klaargezet en staan dus al snel buiten de hostel, klaar om op de brommer te kruipen. Deze lijkt even verdwenen te zijn, maar blijkbaar had iemand van de hostel hem binnen gezet, oef! De weg naar de tempel kennen we ondertussen al, we hebben hem gisteren ook gereden, nu is het echter pikdonker. Tegen 4u30 komen we aan bij de parking, en om zeker te zijn zetten we de brommer op stuurslot en met een apart slot vast aan een hekken, je weet maar nooit. Het is maar een minuutje wandelen naar de ingang, en we blijken duidelijk als eerste daar te zijn. Er zit al security, maar nog geen enkele toerist, hoera! Het gaat wel pas open om 5u, dus moeten we nog even geduld hebben. In het halfuur tot het zover is beginnen de andere toeristen toe te stromen, de toeristenbussen lijken het te timen voor exact 5u, en tegen de tijd dat we binnen kunnen staat er een hele horde achter ons.

Als eerste door de poort dus, wat een eer! We wandelen richting het meer en zien hoe de volgende bezoekers precies wat vertraging oplopen. We zijn al halverwege het ponton vooraleer de volgende toerist dichterbij komt. Maar van zodra dat gebeurt beginnen ze allemaal te lopen. Het lijkt wel een horde zombies dat op ons afkomt, en natuurlijk laten we ons niet doen, we zijn niet als eerste door de poort gekomen om dan als laatste aan het reflectiepunt toe te komen. Het lijkt allemaal goed te lopen tot er iemand uit het niets komt in de laatste 100m voor het meer. We komen als tweede aan, verdorie toch. Niet dat dit een verschil maakt qua zicht, maar eerste zijn is altijd leuker. We zoeken een plekje uit en wachten geduldig tot de zon opkomt en het volk achter ons verzamelt. Het duurt een hele poos vooraleer het maar een beetje lichter wordt, en tegen de tijd dat we goed kunnen zien is de mensenmassa achter ons aangedikt tot wat lijkt op duizend man. Allemaal aan het zuchten omdat ze niet vooraan staan, helaas, had je maar vroeger moeten opstaan!

Rond 6u begint er licht te te spelen in de lucht achter Angkor Wat. De zon lijkt op te komen en er worden massa’s foto geschoten. Het kleurenspel begint voorzichtig, maar wordt fenomenaal eens de zon effectief boven de horizon uit begint te komen. Tegen 6u30 is de zon daar helemaal en tegen 6u45 is het eigenlijk al voorbij, maar wat een zicht. De zon die achter de tempel opkomt, het kleurenspel in de lucht, en dat allemaal gereflecteerd in het meer aan onze voeten, en dus dubbel zo mooi.

Tegen 7u besluiten we verder te gaan, niet door Angkor Wat eerst te doen, zoals de meeste toeristen wel doen, maar door verder te rijden naar Ta Prohm. Dit is een tempel die, zoals Beng Mealea gisteren, overgroeid is door de jungle. Hij gaat pas open om 7u30, en dus een ideale timing aangezien het nog wel een 20 minuten rijden is. Tot onze grote verbazing is onze brommer, die vastgekentend aan het hekken stond, niet meer te vinden op z’n originele parkeerplek. Er staat nu een kraampje met fruitshakes. De uitbater van het kraampje is er dus in geslaagd de spaken van het hekken open te krijgen en zo ons slot te lossen, best indrukwekkend! Als hij ons ziet kijken, wijst hij vrolijk naar de nieuwe toegewezen spot op de parking, waarna we ons excuseren en hij het vriendelijk weglacht. De toestroom aan Angkor Wat is ondertussen enorm, dus lijkt ons Ta Prohm bezoek al snel een goede keuze te zijn. We parkeren onze brommer aan de gate net wanneer de tempel opent, en er staat ocharme 10 man te wachten. Opnieuw bij de eersten dus, onze planning lijkt er niet slecht uit te zien. De meesten lopen langs rechts de tempel rond, maar wij kiezen voor links aangezien daar niemand is. Er zijn talloze bomen over de tempel heen gegroeid, sommigen duwen met hun wortels zelfs de gigantisch zware stenen los omhoog. Niet zo verwonderlijk als je ziet dat de wortels tot wel 40cm doorsnede hebben, de boom zelf is gigantisch, moeilijk te omschrijven dus hier een fotootje:

Binnen in de tempel vinden we een prachtplek, waar een boom in de hoek van twee muren gegroeid is en een indrukwekkend beeld geeft. Er is niemand, dus nemen we uitgebreid de tijd om er de perfecte foto uit te halen. Er passeert een gids met twee andere toeristen, die ons gelijk geeft en al lachend zegt dat we ervan moeten genieten vooraleer de Chinezen hier toestromen. Z’n woorden hebben nog niet koud of er staat een horde klaar om onze spot over te nemen. Ondertussen hebben wij wel al de perfecte foto, dus ons hoor je niet klagen!

We nemen rustig de tijd, en na onze toer gedaan te hebben komen we aan het punt waar iedereen de rondleiding start. Wij zijn dus blijkbaar omgekeerd te werk gegaan. Dat zorgt er wel voor dat er nu een massa volk staat te wachten aan de meest iconische boom van de tempel, de boom die je op elke foto van Ta Prohm tegenkomt. Blijkbaar hebben we dus het bordje met de richtingsaanwijzer niet gezien, maar geen nood, we hebben geduld. Het duurt een hele poos, en redelijk wat frustratie van ongeduldige mede-toeristen vooraleer we de kans krijgen om zelf nog een fotootje te nemen, maar ons geduld wordt beloond en we kunnen tevreden de tempel verlaten.

Volgende op de planning: Banteay Kdei, niet de meest bekende tempel, maar dat zorgt ervoor dat het ook hier nog rustig is. Er loopt natuurlijk al wat meer volk rond aangezien het ondertussen al 9 uur is, maar verre van de aantallen die in Angkor Wat te zien waren. Banteay Kdei bestaat vooral uit een enkel gebouw dat best goed bewaard is gebleven, met een paar gaanderijen langs de zijkant om rustig te genieten van de omgeving. Hier blijven we niet te lang plakken want er staat nog heel wat op het programma.

Een derde tempel vandaag is Ta Keo, een tempel die grotendeels gerestaureerd is en zich dus in enorm goede staat bevindt. Het is een tempel die vooral in de hoogte is gebouwd, bij het eerste verdiep krijgen we hulp van een nieuw aangelgede trap bovenop de originele, maar vanaf dan krijgen we de steile trappen van de 13e eeuw voorgeschoteld. De treden zijn ongeveer 40cm en komen dus bijna tot onze knieën, en een leuning om je aan vast te houden is er niet. Hoe de kleinere mensen van die tijd het klaarspeelden snappen we niet echt, maar het is best een uitdaging om vlotjes boven te geraken, en zeker in deze hitte. Boven is er niet veel meer te zien dan een extra verdiep trappen, wat we natuurlijk met veel plezier als uitdaging aanzien. De weg naar beneden is nog een stuk moeilijker, en moeten we rustig doen om geen tientallen meters naar beneden te kelderen.

Op de weg naar de volgende tempels, the Terrace of Elephants en Bayon komen we nog twee kleinere tempels tegen, die niet echt bezoekers lokken omdat ze enorm klein lijken. Maar waarom zouden we deze tempels niet meenemen? Ze zien er best leuk uit, en er loopt niemand rond, ideaal! Het neemt nog geen half uur in beslag om de twee samen te zien, en we rijden verder.

The Terrace of Elephants zou een enorm platform moeten zijn van waarop de koning van toen, rond de 12e en 13e eeuw, zijn toespraken hield. Het is namelijk gelegen in Angkor Thom, met als centrale punt de Bayon tempel. Angkor Thom was ooit een bloeiende stad met 1 miljoen inwoners. Van de vele houten huisjes is nu niets meer over, maar dr meeste stenen gebouwen staan nog recht (of toch deels), waaronder the Terrace of Elephants, Baphuon en Bayon. We komen aan bij the Terrace of Elephants, maar het ziet er niet direct naar uit dat we het zien liggen, er is wel een lang platform waar je op kan wandelen, maar geen groot terras zoals ons verteld is. Na wat rondlopen valt onze frank, het is helemaal geen gigantisch oppervlak, maar een deel van het platform van ongeveer 10 op 5 meter. We waren er dus blijkbaar al voorbij gelopen. Op naar het volgende dan maar, Bayon! Baphuon slaan we over omdat we natuurlijk niet alles in één dag kunnen doen, dus houden we ons bij de meest legendarische tempels.

Bayon is de tempel met een enorm aantal gebeeldhouwde hoofden, tegen de 200, waardoor er altijd wel ergens minstens 1 hoofd zichtbaar is. Binnenin de tempel is het een waar doolhof, talloze gangen en trappen maken het moeilijk om je een logische weg te banen, ook al staan er bordjes met ‘Way of visit’. We vinden uiteindelijk wel onze weg naar de hogere verdieping, waarbij je overweldigd wordt door de vele hoofden in de omliggende torens. Ze hadden ons gezegd dat de warmte ons parten zou spelen, en hier begint dat toch wel een beetje door te wegen. Het is ondertussen 14:30 uur, en de zon zit dus redelijk sterk te branden, maar we zijn sterk en houden vol! Het valt zeker beter mee dan ze ons vertelden, dus al bij al is het wel oke.

Als laatste echte bezoek voor vandaag is het de beurt aan Angkor Wat, de iconische tempel met 5 torens. We hebben de buitenkant gisteren al bekeken, dus nu is de binnenkant aan de beurt. We lopen vlotjes door de wandelgangen en komen uit op de binnenplaats, waar er aangeschoven wordt om naar het bovenste verdiep te mogen. Er zijn slechts 300 personen per keer toegestaan, en dus duurt het wel even vooraleer je aan de beurt bent. Er staat een rij – vooral bemand met één bepaalde, niet nader genoemde nationaliteit – helemaal rondom het gebouw in de blakende zon, dat lijkt ons echt wel iets te veel dus besluiten we het te skippen. (Spoiler alert: achteraf krijgen we te horen dat het eigenlijk niet echt de moeite is, dus we hebben niets gemist!). We gaan rustig naar buiten om nog even van de omgeving te genieten, en zien dat het mogelijk is om een foto afgeprint te krijgen vanop een paard met Angkor Wat in de achtergrond. De hele reis hebben we zo’n aanbiedingen al afgeslaan, maar ditmaal lijkt het toch wel eens de moeite, en Nick besluit er – als afsluiter van het dagje tempelen – voor te gaan. We krijgen uiteindelijk twee prachtfoto’s afgeprint van een indrukwekkende Cowboy, sexy en stoer tegelijk.

Voor de zonsondergang, die er vanavond een stuk veelbelovender uitziet dan gisteren, gaan we richting de Pre Rup tempel die wel open is tot 19u30. De tempel heeft een platform dat een mooi uitzicht zou geven over Siem Reap, maar eens aangekomen zien we dat het al volstaat van de toeristen, en na een snel bezoekje van de tempel rijden we terug richting het Srah Srang meer. En dat blijkt al snel een goede keuze te zijn, we kunnen genieten van een fenomenale zonsondergang, de laatste van 2018.

We keren moe maar voldaan terug naar de hostel, we hebben gezien wat we wilden zien en zijn tevreden met onze dag. Nu is het tijd voor oudejaar! Na wat opfrissing trekken we onze deftige kleren aan en kiezen we een restaurantje uit voor ons oudejaarsdiner. We vinden een gezellige plek waar ze pizza serveren (voor wie er nog aan zou twijfelen, pizza is ons geliefkoosde gerecht om even aan al dat dagelijkse Aziatische eten te ontsnappen) meer moet dat niet zijn. Een voorgerecht bestaande uit lookbroodjes en pumpkin soup, gevold door twee large pizza’s. Al blijkt dat al snel een overschatting te zijn, de lookbroodjes en de soep zijn al genoeg om ons te vullen, en dan moet de pizza nog volgen. Gelukkig bestaat er nog altijd meeneem, zodat we morgen als nieuwjaarslunch van twee heerlijke pizza’s kunnen genieten. Nu begint de vermoeidheid echter even toe te slaan, en we besluiten van nog snel even te rusten vooraleer we oudejaar gaan vieren in de bekende Pub Street. De wekker staat en we zijn er klaar voor.

Geen idee hoe we uiteindelijk wakker geworden zijn want de wekker had Nick al slapend afgezet, maar net op tijd voor het vuurwerk (lees: 23u55, jaja 5 voor twaalf) staan we klaar om oudejaar te vieren. Het scheelde niets of we hadden erdoor geslapen. Nu op naar Pub Street om het te vieren, want daar lijkt alles te doen te zijn. Alle Cambodianen lijken echter al huiswaarts te gaan, voor hen valt nieuwjaar eigenlijk pas op 14 april en dus wordt dit hier voornamelijk toeristisch gevierd. De Pub Street staat stampevol en de muziek vollenbak, volk genoeg in ieder geval. Waar we een cocktail proberen te bestellen sluiten ze echter al binnen een half uur dus wandelen we even rond. Dan komen we een Hollandse frituur tegen, net wat we nodig hadden! Nieuwjaar vieren met een friet, een frikandel (curryworst voor de niet West-Vlamingen hier) special en een pintje, meer moet dat niet zijn!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s