Brommeren naar een gat in de rots – Vietnam

Zoals verteld volgen we zowat de zon in Vietnam, het weer kan enorm variëren en daarom zijn we van Hanoi richting Hoi An gereisd, om daarna terug ter keren en richting Cao Bang te gaan. Cao Bang is een streek die prachtig is om te verkennen met een eigen brommer, en in de regen is dat natuurlijk niet zo plezant. De komende dagen geven ze echter prachtig weer in die regio, het ideale moment dus om er heen te gaan. We worden afgezet aan het station door een taxi, kopen onze ticketjes richting Hanoi en gaan nog een Pho Bo eten om Hoi An af te sluiten. We vertrekken tegen 22u en komen aan rond 11u ‘s morgens. Nachtjes doorbrengen op deze wijze is niet onze favoriete manier, maar naast vliegen is dit de enige ietwat comfortabele optie.

Wanneer we in het treinstation aan komen laten we ons meteen naar het verder afgelegen busstation brengen waar we een ticketje proberen te bemachtigen richting Cao Bang. Iets wat niet zo evident blijkt te zijn. Aan het loket krijgen we met veel gebaren uitgelegd dat we naar Cao Bang willen, de loket bediende lijkt ons begrepen te hebben en schrijft alle mogelijke bussen en de busuren op, maar als we vragen of we 2 tickets kunnen kopen, kan ze niet meer volgen. Dit is nochtans het loket, dus tickets verkopen is zowat hun hoofdbezigheid, maar onze ‘Can we buy 2 tickets?’ is niet te verstaan. We zoeken dan maar iemand anders die zowel Engels als Vietnamees spreekt, en dan zou je denken dat het in 2 seconden geklonken is. Nope. Ze zegt dat we moeten gaan zitten omdat ze eerst nog een telefoontje moet plegen. 20 minuten later nog geen teken, een half uur later nog steeds niet, dus besluiten we van toch even te gaan kijken wat er aan de hand is. Na 10 minuten overleg tussen de loketbediende en een vriendelijke Vietnamese dame die wat Engels kan is het geklonken en hebben we een ticketje weten te bemachtigen. Geen flauw idee wat het probleem is, misschien zijn we te blank om toegelaten te worden op de bus? Er is niemand die het ons kan uitleggen. dus laten we het maar voor wat het is, zolang we maar in Cao Bang geraken.

Om de tijd te doden, de bus is pas om 20u en nu is het 14u ‘s middags, gaan we even naar de winkel om wat eten te kopen en langs de ATM om geld af te halen. We eten die rustig op in een parkje onderweg en zorgen ervoor dat we mooi op tijd terug zijn voor de busrit, zodat we een goede plaats in de bus kunnen bemachtigen. De zitjes achteraan de bus worden over het algemeen als de slechtse bestempeld, omdat je vlak boven de wielen zit en de bubbels in de weg het meeste voelt, maar in deze grote bussen valt dat best mee, en niemand anders wil er vaak zitten.

Van zodra we vertrekken hebben we gelijk, we zitten helemaal alleen op een rij van 4 stoeltjes, waardoor we ons lekker comfortabel dwars kunnen leggen en rustig kunnen slapen. Of film zien, afhankelijk van busslaapgevoeligheid. Bijna halverwege de rit komt er echter een probleem de kop op steken, Ann-Sofie heeft net voor vertrek nog een ‘phooke’ gegeten dat voor zowat 50% uit water bestaat. En een paar uur later moet dat water er natuurlijk weer uit, waardoor ze de buschauffeur vriendelijk gaat vragen om de bus even te stoppen langs de kant van de weg. Best welk komisch als je weet dat we nog geen 5 minuten later aan een restaurant stoppen waar iedereen naar het toilet mag gaan.

Om 5u worden we plots wakker geschud met de mededeling dat we aangekomen zijn, we worden gedropt in het midden van de weg en moeten het zelf maar verder uitzoeken. We zitten gelukkkig maar op 800m van de hostel, best te wandelen dus. We hadden hen gestuurd dat we vrij vroeg zouden toekomen, en worden dan ook vriendelijk ontvangen, de check in is voor later, maar nu krijgen we wel al een bed toegewezen op de slaapzaal. Ook al betalen we niet voor deze nacht, we mogen de rest van de ochtend uitslapen, als dat niet gastrvij is!

Vandaag huren we twee scooters, 1 automatic en 1 semi-automatic. We willen de Cao Bang tour graag zelf rijden, en dat is het plezants met een semi-automatic. Ann-Sofie heeft hier echter nog nooit mee gereden, dus vandaag is het oefendag. We rijden richting het platteland en gaan op zoek naar de authentieke dorpjes, al snel spotten we er eentje en gaan op verkenning. We laten de brommer even achter en gaan te voet de vallei in, waar het erop lijkt dat ze rijst verbouwen en kippen kweken. We komen een dametje tegen dat een koe de rivier laat oversteken terwijl zij het beest als het ware instructies geeft vanop de brug.

Het doel voor vandaag is het Hồ Thang Hen meer, het is meer de weg ernaartoe die primeert dan het meer zelf, maar het is altijd plezant een doel voor ogen te hebben. Het meer is vrij groot, maar het is duidelijk dat het niveau sterk gezakt is door de droogte. We wandelen een toertje rond het meer en laten eindelijk de drone eens in de lucht, een van de eerste keren.

Op de weg terug stoppen we aan een dorpje waar we in de heenweg langs zijn gereden. Er is een vrouw bezig met het ontkolven van maïs en anderen zijn de velden aan het omploegen. Het is wel redelijk duidelijk dat er enkel vrouwen aan het werk zijn, de mannen zijn nergens te bespeuren. Terwijl we dit zware werk bewonderen valt Nick z’n oog op een bord dat een rots afbeeld, een rots waar bovenaan een gat in ontstaan is. De weg er naartoe staat niet aangegeven, maar we vermoeden dat het het kleine padje in is waar het bord langs staat. Een paar bochten verder zien we ze dan met eigen ogen, een prachtig zicht. De vlakte ervoor loopt in het regenseizoen vol met water, en staat nu helemaal groen door de vruchtbare grond die ieder jaar wordt toegevoerd.

Waar we de brommer parkeren zijn een paar locals maïskolven aan het roosteren, en we krijgen er spontaan elk eentje aangeboden en moeten natuurlijk op de foto. De maïs is een beetje aangebrand, maar daar zeggen we natuurlijk niets op en beginnen te smullen van het deel dat er nog best oke uit ziet.

We rijden ondertussen een stukje dichter bij de rots om het daar beter te zien, en wanneer Nick afstapt glijdt hij uit over de enorm glibberige ondergrond. Het mag hier dan wel droog seizoen zijn, deze grond blijft precies het hele jaar door glad. Gelukkig is het enkel z’n poep die eraan moet geloven, en blijft de rest min of meer gespaard van de modder. Ann-Sofie neemt wijselijk een andere weg, ze heeft geen zin om een tweede Ganges-modderbeen te krijgen. Na wat bewondering en een drone-sessie later rijden we terug langs de locals, en tonen hen de beelden die we geschoten hebben, tot groot jolijt.

Op de terugweg is het tijd voor Ann-Sofie om de semi-automatic eens uit te testen, en in een rustig straatje (overal hier dus eigenlijk) begint ze rustig te bollen. We hebben alle tijd om te proberen, maar het lijkt meteen vlekkeloos te verlopen, en zonder veel moeilijkheden is ze er mee weg. Alvast een goed begin voor de scootertocht van morgen! In de schemerdonker rijden we terug naar de homestay, een stuk verder dan verwacht als de benzinemeter plots in het rode gedeelte blijkt te staan. Maar nog mooi op tijd komen we aan en kunnen we gaan slapen voor de scootertrip van morgen.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s